okaykabachan

Kahit anong payo ang ibigay mo, hinde maiiwasan ang masaktan kapag nagmahal ka. Sabi nga ni Amigang Leo a.k.a angboyfriendmo, huwag ka ng magmahal kung di ka handang masaktan. Maraming tao ngayon ang sanay na ipangalandakan na mahal na mahal nila ang isang tao, yung tipong isang buwan pa lang sila nagkapangakuan na ng habang buhay na pagmamahalan.

Wala namang masama sa ganun. Kaso, ang nangyayari, maghiwalay kayo bigla, yung isa bitter, pero yung isa mabilis maka move on. Sobrang kapit kasi at sobrang pageexpect na sa unang pagkakakilala pa lang, natuwa ka lang sa nauna mong naramdaman inisip mo ng mahal mo na, hinde ba pwedeng nagustuhan mo muna yung ugali niya, may naalala kang kakilala o pwede ring nakahanap ka ng bagong ate o kuya sa kanya. 

Uso ngayon ang “SYOTA”. Ang short time para sa pagkakaroon ng boyfriend at girlfriend sa makabagong panahon. Magkakabarkadang nagpapasahan ng mga nagiging jowa na ok lang sa isa’t isa yung ginagawa nila. Yung wala palang emotional at spiritual attachment yung mga nangyari sa kanila. Kakatwa lang na may routine na yung madalas iwanan ng mahal daw nila, papasok sa bagong relasyon kahit wala pa ngang closure yung isa, tapos sasabihin bigla “mahal ko pa ata siya” nakaka**** di ba. 

Kaya ang benta ni papa jack at ng mga taga payo sa radyo at tv e. Nagpapayo sila sa mga tao na kahit obvious na yung sagot sa tanong nila, paulit ulit lang nilang binabaon sa kokote at sa puso nila, para lang tuluyan nilang matanggap na hinde na sila, at hinde pwede yung “pwede pa ba?”

Pero ayaw naman masaktan. Pwede ba yun? Kaakibat ng true love ang masaktan kahit papano. Pano mo malalamang in love ka sa isang tao kung di mo nararamdaman ang takot na mawala siya o may mangyaring di inaasahan? Parte ng pagmamahalan ang masaktan kahit hinde sinasadya.

But don’t aspire to be one soon.

I mean okay lang na maging single mom pero di ba, for girls, aspire to be married and take note “happily married” huwag kayong magpapalamon sa kaisipan ng makabagong mundo at henerasyon na porket uso ang single moms e makikiuso kayo. 

Find a guy na alam niyo at nararamdaman at nagtitiwala kayong hinde ka iiwan. Hinde yung isang buyo lag ng kaibigan mo e break up agad ang kahihinatnan. Kayo na nga nag sabi pakonti na lang ng pakonti ang chances sa real boys so huwag niyong hintaying kailangan niyo pang mag convert ng mga miyembro ng federasyon magkaron lang ng lalaki. Kung mabuntis ka man ng boyfriend mo na sinasabi mong mahal mo, try to work it out. Pero kung hinde gora, pero huwag mo namang pangarapin na maging ganun di ba?

Pangarap pa ba ng bawat babae ang ikasal? O hanggang fantasy at daydreaming lang yun? Isang broken hearted scene lang e bitter na agad sa boys? Sa tingin niyo hinde rin ba naramdaman ng boys yun? 

Picture this out, Every failure in every relationship is either meant to be or part of a larger plan set out by God for you to meet your life long partner here on earth. Huwag mong kalimutan, nandiyan lang yang taong nakalaan sayo, LIVE your life not just long enough.

E ganun na rin ang trato niya sa iba. Kung nasaktan ka man niya ng sinadya o hinde naman pala huwag mo namang isipin na ganun na siya sa ibang tao. Yung tipong lahat na ng muhi mo binuhos mo sa kanya e masasayang nga talaga ang mga araw ng buhay mo. Try mo kasi maging positibo. Isipin mo na kung di kayo nagkahiwalay pano naman sisingit yung taong tunay na para sa’yo? 

Politics is really a combination of showbiz and administrative rule. See how Senator Panfilo Lacson walked back in the senate without any problem of being arrested or being detained? Or how about getting around 700 Million bucks in the Philippine Army and all they get is a little bit of push-over criminal case and they those former high ranking military men are still enjoying the luxury that is not even meant for them alone. 

I watched the news earlier and Imbestigador had an award for their Documentary about Human Trafficking of Filipinos to other countries. And I loved what Mike Enriquez’s statement: “Siguro naman sana matupad yung pangarap ko kahit sa henerasyon na lang ngayon, na hinde na kailangan pa ng Imbestigador o kahit anong show na katulad nito, kasi sana sa hinaharap bawas o wala ng nang aapi o mga tiwaling tao” Some words were edited or omitted but this is how I understood his statement. 

I can’t stand a news article in our University Paper about Willie Revillame stating that he definitely change primetime viewing, he allegedly stated that “we should be watching his show instead of news?” wow what a worry free man, having millions in his pocket and there he goes saying things that a poor and hungry family should be believing. He then said, we should be watching fun shows and etc before sleeping instead of watching how poor this country is. 

See how politics and showbiz getting mixed as time passes by? I am praying for the future of this country’s people. We should follow Kuya Kim and Drew Arrelano’s motto, “Di na uso ang mang-mang, dahil iba ang may alam”  Seriously,”showbizness” should at least leave some space for intellectual and moral learning not just making a fuzz over something really meaningless.

Yan ang kalimitang bagsak ng mga taong nag iisip na mahirap sila. Tila nawalan na ng kahit katiting na pag asa. Yung tipong ultimo paniniwala nila ay base na rin sa kahirapan nila. Maatim mo bang ipamukha sa anak mo na mahirap lang kayo? O yung alam mo na ngang kapos pero sadya mong pinalalasap sa anak mo na oo dukha nga kayo.

Hinde ba mas makakabuti ang positibong pananaw? Yung sasabihin mo “anak, kapos tayo ngayon, pero hinde to panghabang buhay” Marami sa ating mga kababayan ang kinakain na ng mentalismong lalo ka lang hihirap sa bansang ito. O di kaya’y sa paniniwalang, pera ang sadyang nagpapaikot as mundo. Kung walang wala talaga ang isang pamilya, pananampalataya at pagiging matatag ang unang kaagapay nila. Hinde mo naman kasi maaring iasa na lang sa gobyerno ang paglago at pag asenso. Hinde tayo iisa isahin ng mga ahensya para matanong kung may nakakain pa ba tayo o may trabaho ba ang bawat miyembro ng pamilya mo. Mag kusa ka, mag sikap, magsimula sa ibaba para alam mo ang bawat hakbang mo pataas. 

Mahirap ang magsimula ng mataas, kung hinde masakit ang pagbagsak, malamang sa malamang, hinde mo alam ang totoong daan paakyat.

Noon, pabida ang mga talagang maalam na bata. Yung tipong magaling sa math, sa science, sa english, yung nakakakuha ng medalya dahil may honor sa school at ribbon para sa mga best in ganito ganyan. Kakaiba ka at tila layuin ka ng mga kaklase mo kasi nga matalino at parang iba ang mundo mo. 

Iba naman ngayon, ang nilalayuan na e yung kakaunti lang ang nalalaman o nahuhuli na sa mga dapat nilang alam. Parang “common” na nga yung mga bata na ang daming alam o di kaya marami ng kayang gawin. Ang bata pa naman kasi e pinag aaral na o pinipilit ng pagbasahin para daw matuto.

Noon ang edad ng grade 1 ay dapat 7 years old or turning 7 na bata unless accelerated. Ngayon, ang daming pinipilit na minsan nga 5 pa lang grade 1 na daw kasi nag kinder naman na at marunong na daw. E pano pa yung paglalaro nila? Yung stage sa buhay nung bata na dapat nag eenjoy pa siya sa paglalaro imbes na nagsusunog ng kilay ng ganun kaaga.

Nakakaawa lang sila, ang laro sa isip nila ngayon e madalas computer games o tipong sa bahay na lang dahil maagang nag aral kaya maaga ring namulat sa assignments. 

Paano pa kaya sa hinaharap mas lalala pa kaya ang sitwasyon ngayon o sana naman magawan pa ng solusyon.

Ni hinde ata tinamaan man lang ng hiya o kahit katiting na matinong pag iisip ang ilang kalalakihan dito samin. Hinde ako katoliko pero may pag galang naman ako sa mga miyembro nito. Matino bang gawin na magbuhat ng mga pang prusisyon(di ko alam ang tawag e) na nakainom at tila natripan lang? O di kaya para lang makita ng ibang tao na nagbuhat ka.

Kakatwang isipin na talagang pinaninindigan ng ilan na kapag nagpakahirap ka ay mapapatawad ka lalo ng Panginoon. Ang simple lang ng pinapagawa sa atin bakit dumadaan pa sa paliko. Humingi ng tawad ng bukal sa kalooban, tanggapin Siyang Panginoon at taga pagligtas, iwanan ang kasalanan at lumugar sa tama. Nakainom, nagmumurahan at puro kalokohan sa daan, magandang ehemplo nga yan sa mga kabataang pagpapasahan ng inyong mga pinaniniwalaan.

One thing that makes the older generations worry about the future of these youngsters who keep on insisting that they know what they have to know and that they can face this world without any worries because “they know.”

Most teenagers shout this phrase “alam ko ka yan ma/pa, malaki na ko” without even realizing that they haven’t experienced the true meaning of fear, doubt, being helpless or the simplest inadequacy that most people have, having no money at all. Children should obey their parents only if the things they are telling you are good and will not be harming you on purpose. 

I pray for the open mindedness of the younger generations and the generations to come, that it is not all about knowledge that makes someone mature and ready to face this world, it is having the faith and knowing when to obey or when to disobey those whom cared for you. 

Reminder: Even as you age, the gap between your age and your parents’ will never diminish. You will always be their baby.